ΗΜΕΡΑ 1η

Συναντηθήκαμε στον σταθμό του λεωφορείου – μια πολύχρωμη ομάδα ανθρώπων με καταγωγές από όλο τον κόσμο: Ουγκάντα, Σομαλία, Ινδία, Κύπρο, Ουγκαρία και Αμερική μαζί με πολλούς ντόπακες. Σύντομα στριμωχτήκαμε στα ματάτους, τα μικρά ιδιωτικά λεωφορεία της Κένυας, και κατευθυνόμασταν προς την Βόρεια Λαϊκίπια όπου βρισκόταν ο τελικός μας προορισμός: Η κοινότητα των γυναικών Νατούμ.

Ήρθαμε εδώ για να μάθουμε τεχνικές συγκομιδής νερού σε ξηρές περιοχές αλλά αυτό που με ξένιζε ήταν η πλούσια βλάστηση που παρατηρούσα απ΄ την πρώτη στιγμή που προσγειωθήκαμε στην Ναϊρόμπι. Πυκνές συστάδες από δέντρα και πλούσια πράσινη βλάστηση ήταν θέα που είχαμε απ’ το αυτοκίνητο: εκτάσεις από ευκαλήπτους, μπανανιές και φυτείες ανανά άπλωναν μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι.

“Αυτή η γη δεν μοιάζει να είναι διψασμένη ούτε να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα με το νερό,” σκέφτηκα. Αλλά τα πράγματα άλλαξαν άρδην μόλις αφήσαμε την τελευταία πόλη πίσω.Μετά τη Νανιούκι η βλάστηση ξεκίνησε να γίνεται ολοένα και πιο αραιή. Τα δέντρα και οι θάμνοι πλέον, έμοιαζαν να είναι πιο επιθετικά. Ακακίες με τεράστια αγκάθια και ανεξέλεγκτες συστάδες από παπουτσοσυκιές άπλωναν παντού. Πολύ πιθανόν να ήταν τα μοναδικά ανθεκτικά είδη που μπορούσαν να επιβιώσουν σε τόσο αντίξοες συνθήκες.

Ο δρόμος ήταν γεμάτος με λακκούβες και ξεσηκώναμε θύελλα από σκόνη καθώς διασχίζαμε την έρημο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Μπαίναμε τώρα στο σπίτι πολλών άγριων ζώων: καμηλοπάρδαλεις, ζέπρες και άγριοι ελέφαντες. Μήπως όμως εμείς ήμασταν «η άγρια ζωή που διασταύρωνε» το οικοσύστημα τους; Καθώς περνούσε η ώρα αφήναμε κοινότητα μετά την κοινότητα πίσω μας και έμοιαζε να βυθιζόμαστε πιο βαθιά στην γη της διάβρωσης και της ερημοποίησης.

Ενώ λοιπόν μας υποσχέθηκαν ότι είχαμε μόνο μια ώρα χωματόδρομο, είχαμε ήδη ξοδέψει δύο ατελείωτες ώρες στριμωγμένοι και καταϊδρωμένοι στα άβολα ματάτους και ακόμη δεν είχαμε φτάσει. Ο οδηγός πάτησε για μια τελευταία φορά γκάζι σε μια απότομη ανηφόρα και στο τέλος σταμάτησε. Είχαμε φτάσει. Η εξάντληση και η δυσφορία που μαζέψαμε όλη αυτή την ώρα εξανεμίστηκε εν ρυπή οφθαλμού μόλις συνειδητοποιήσαμε τι γινόταν έξω. Κρυστάλλινες φωνές γυναικών μας προσκαλούσαν. Οι γυναίκες της κοινότητας Νατούμ φορούσαν τις φωτεινές παραδοσιακές τους στολές μαζί με τα πολύχρωμα κοσμήματα Μασάι. Ένα ένα και με χορευτικό βηματισμό, μας έπαιρναν απ’το χέρι και μας τραβούσαν μαζί τους στον κύκλο.

Η τελετή με είχε μαγέψει. Με το δικό τους μοναδικό τρόπο μας είχαν κάνει να νιώσουμε ειλικρινά ευπρόσδεκτοι στην κοινότητα τους.

Πήρα μια βαθιά ανάσα και κοίταξα γύρω μου. Όλα τώρα έκαναν νόημα. Είχαμε πατήσει το πόδι μας στην καρδιά της διάβρωσης και της ερημοποίησης.

Αυτό, ήταν το τέλειο μέρος για να μάθουμε πόσο σκληρή μπορεί να είναι η ζωή χωρίς νερό.

Αυτό, ήταν το ιδανικό μέρος για να καταλάβουμε τις θεμελιώδεις αρχές της συγκομιδής νερού.

Αυτό, ήταν το κατάλληλο μέρος για να μάθουμε πως, μέσα από το σωστό σχεδιασμό μπορούμε να μετατρέψουμε ένα διαβρωμένο και βασανισμένο μέρος, σε παραγωγική γη με προοπτικές ευημερίας για τη γενιά αυτή και όλες όσες θα ρθουν.

Για να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το σεμινάριο που έλαβε χώρα στην Βόρεια Λαϊκίπια στην κοινότητα των γυναικών Νατούμ, με τον Warren Brush, κάντε κλικ εδώ.