Αύγουστος 2017

Ένα αφιέρωμα σε όλους εκεί έξω που την είδαν οι απόλυτοι κατασκηνωτές, και που κάθε καλοκαίρι μαζεύουν ότι έχουν και δεν έχουν για να βγουν στα δάση και τις ακτές της Κύπρου για να ξεκουραστούν. Σε όλους αυτούς που με την ύπαρξη τους καταλήγουν να αναδημιουργούν, μικρές οχληρές πόλεις όπου και αν παν – αυτό ακριβώς απ΄το οποίο τρέχουμε να φύγουμε όλοι εμείς που με ένα σακίδιο στον ώμο κυνηγάμε τα αστέρια και τους ήχους της θάλασσας και του βουνού.

Εμπνευσμένο από τις ομορφιές, και μη, του Σταυρού της Ψώκας.

 

Ποιός είστε κύριε μου, εσείς που εδραιωθήκατε σε ολόκληρο οικόπεδο, με ένα τροχόσπιτο, παιδότοπο, αυτοσχέδια βεράντα, εξωτερικό ντους, χώρο επιφυλακής για το σκύλο σας και μια λάμπα μπυραρίας φωτεινή να δηλώνει με υπερηφάνεια «ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ. ΓΙΑ ΚΥΛΗΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ…»;

Ποιός είστε κύριε μου εσείς που απλώσατε δύο αντίσκηνα, καρέκλες κρεμμαστές και ένα επιφανές προαύλιο για να γευματίζετε με αίγλη τα πρωινά σας, κάτω από ολόκληρη συστάδα από πεύκα;

Ποιός είστε κύριε μου εσείς που απλώνετε χωρίς ενδοιασμό, πολύπριζα 25 μέτρων για να ανάβετε ολημερίς και ολονυχτίς το ψυγειάκι σας έξω από το αντίσκηνο σας;

Ποιά είστε καλή μου κυρία, εσείς που απλώνετε κατάρτια με μπουγάδα πέρα για πέρα και οριοθετείτε σύνορα σε ακτίνα 5 μέτρων απ’τη σκηνή σας;

Ποιός είστε κύριε μου, εσείς που βάζετε στη διαπασών τη μουσική σας, ολοβραδύς και ολημερίς; Μήπως την είδατε ο dj της γειτονιάς που όλοι μας με ευλάβεια καρτερούμε να μας προικίσει με κάθε μουσικό του βίτσιο στον ξύπνιο και τον ύπνο μας;

Ποιά είστε καλή μου κυρία, εσείς που απαιτείτε από τον δίπλα σας να κάνει ησυχία γιατί κοιμάται λέει το πρωί ο μαντράχαλος ο γιός σας, που όλο το βράδυ τζήριζε αυτός και το ραδιόφωνο του, τη μια με κοψο-φλεβήτικα κομμάτια λαϊκά, και την άλλη με εξεζητημένη ηλεκτρονική-τέκνο μουσική;

Ποιός είστε κύριε μου, εσείς που αστυνομεύετε την περιοχή, απαιτώντας να φύγουν όλοι οι τριγύρω, πως φέρνουν δήθεν από τις πόλεις τον «πολιτισμό»; 12 ώρες σας γνωρίζω μονάχα και μόνο στρυγγλιές, κραυγαλέα γέλια και μουσική-ηχορήπανση αναδύεται από το αντίσκηνο σας. Ποιόν πολιτισμό σας φέρανε καλέ μου κύριε, που η παρουσία σας και μόνο μας έχει στερήσει τον ύπνο και μια ευκαιρία να ηρεμήσουμε κάτω απ΄τα αστέρια και τις συναυλίες του δάσους;

Ποιός είστε κύριε μου, εσείς που που ανάγκαζετε έναν πατέρα να τα μαζεύει και να φεύγει άρον-άρον με το παιδί του αγκαλιά ενώ του εξηγεί με υπομονή:
«Δεν πειράζει γιέ μου. Η ιδέα ήταν μια νύχτα στο βουνό, κάτω απ’τα αστέρια. Θα βρούμε κάτι καλύτερο. Σου το υπόσχομαι.»

Αυτός ο τόπος ανήκει σε όλους μας ή καλύτερα,
σ’αυτό τον τόπο φιλοξενούμενοι είμαστε όλοι μας, της υπέροχης Κυπριακής φύσης. Αν καταφέρουμε λοιπόν να σωπάσουμε για λίγο ίσως μπορέσουμε ακούσουμε τους ψίθυρους της και φεύγοντας να πάρουμε μαζί μας ένα μικρό κομμάτι από την αχανή ομορφιά και ηρεμία της, στο σώμα και τη ψυχή μας.

 

Σοφία Μάτση

για το Πετρερά Permaculture Land